خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۳۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
درد دل دارم و دوا این استعشق می بازم و هوا این است
۲
در خرابات باده می نوشمعمل خوب بی ریا این است
۳
خوش بلائیست عشق بالایشراحت جان مبتلا این است
۴
از غم دی و غصهٔ فردابگذر امروز و حالیا این است
صفحهٔ ۱ از ۲