خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۳۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر چه بینی مظهر اسمای اوستدوست دارم هر که دارد دوست دوست
۲
چشم عالم روشن است از نور اولاجرم عالم به چشم ما نکوست
۳
آینه گر صد ببینم ور هزاردر همه آئینه ها چشمم بر اوست
۴
خیز با ما خوش درین دریا نشینخویش را می شو که وقت شست و شوست
صفحهٔ ۱ از ۲