خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۳۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
میخانهٔ دل طرب سرائیستخوش بارگهی و خوب جائیست
۲
گویند سرخوشیست در ویهر دم او را ز نو نوائیست
۳
آراسته اند خلوت دلگویا که سرای پادشاهیست
۴
می در قدح است و عشق در دلآبی است لطیف خوش هوائیست
صفحهٔ ۱ از ۲