خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۴۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نعمت الله جان به جانان داد و رفتبر در میخانه مست افتاد و رفت
۲
سید ما بندهٔ خاص خداستگوییا شد از جهان آزاد و رفت
۳
قرب صد سالی غم هجران کشیدعاقبت از وصل شد دلشاد و رفت
۴
تا نپنداری که او معدوم گشتیا بداد او عمر خود بر باد و رفت
صفحهٔ ۱ از ۳