خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۴۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عشق دلبر در دل ما جا گرفتخانه خالی دید از آن مأوا گرفت
۲
عاشق مستیم و در کوی مغانعاقلان را کی بود بر ما گرفت
۳
هر کسی دستی و دامانی دگردست ما دامان بی همتا گرفت
۴
مبتلائیم و بلا جوئیم مااز بلا این کار ما بالا گرفت
صفحهٔ ۱ از ۲