خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۴۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ترک سر‌مستی مرا دامن کشانم می‌کشدباز بگشوده کنار و در میانم می‌کشد
۲
در کش خود می کشد ما را به صد لطف و کرمگه چنینم می‌نوازد گه چنانم می‌کشد
۳
کی کشد ما را ، چو لطفش می‌کشد ما را به نازعاشق مست خرابم کش کشانم می‌کشد
۴
از بلای عشق او چون کار ما بالا گرفتاز زمین برداشته بر آسمانم می‌کشد
صفحهٔ ۱ از ۲