خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۴۹۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حاصلم از دین و دنیا او بوداین چنین خوش حاصلی نیکو بود
۲
در دو آئینه یکی چون رو نموددو نماید آن یکی نی دو بود
۳
صوفیانه جامه را شوئیم پاککار ما پیوسته شست وشو بود
۴
جام می در دوره می گردد مدامخوش بود آن دَم که همدم او بود
صفحهٔ ۱ از ۲