خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۵۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چشم بینائی که بر او اوفتدسر نهد بر پاش و بر رو اوفتد
۲
هر که بر خاک درش افتد چو مامسکن او جای نیکو اوفتد
۳
آفتابست او و عالم سایه باننور او بر ما و بر تو اوفتد
۴
دل به دریا داده ایم و می رویمآخر این کار تا چو اوفتد
صفحهٔ ۱ از ۲