خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۵۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر آتش آه ما درافتدصد شاه به یک نفس برافتد
۲
دستی چه بود هزاردستانگر دست زنیم بر سر افتد
۳
افتاد به خاک و بر نخیزدآن کو به دعای ما درافتد
۴
در دامن ما کسی که زد دستهستیم یقین که کمتر افتد
صفحهٔ ۱ از ۲