خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۵۰۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چشم ما آبش به هرسو می‌رودآبروی ماست بر رو می‌رود
۲
می‌رود از چشم ما آب خوشیهمچو سیلابی که از جو می‌رود
۳
دل چو دست و سر به پای او فکندبر سر کویش به پهلو می‌رود
۴
گر بیاید جان به او آید برمور رود پیوسته با او می‌رود
صفحهٔ ۱ از ۲