خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۵۳۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل سوی صاحب جمالی می کشدهر زمان نقش خیالی می کشد
۲
هر نفس بر لوح جانم صورتیاز مثال بی مثالی می کشد
۳
می کشد ما را محول سو به سوهر دم از حالی به حالی می کشد
۴
غم کجا گردد به گرد آن دلیکز هوای او ملالی می کشد
صفحهٔ ۱ از ۲