خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۵۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ترک سرمستی مرا دامن‌کشانم می‌کشدباز بگشوده کنار و در میانم می‌کشد
۲
درکش خود می‌کشد ما را به صد لطف و کرمگه چنینم می‌نوازد گه چنانم می‌کشد
۳
کی کشد ما را چو لطفش می‌کشد ما را به نازعاشق مست و خرابم کشکشانم می‌کشد
۴
از بلای عشق او چون کار ما بالا گرفتاز زمین برداشته بر آسمانم می‌کشد
صفحهٔ ۱ از ۲