خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۵۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سلطان سراپردهٔ میخانه کجا شداز مجلس رندان خرابات کجا شد
۲
معنیش هم اینجاست اگر صورت او رفتپنهان ز نظر گشت نگوئی که فنا شد
۳
هر رند که در کوی خرابات درآمداز دار فنا آمد و با دار بقا شد
۴
ما جام حبابیم و پر از آب حیاتیمسیراب شود هر که چو ما همدم ما شد
صفحهٔ ۱ از ۲