خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۵۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بلبل جان چو ساکن تن شدمجلس کاینات گلشن شد
۲
آفتاب وجوب رو بنمودشب امکان چون روز روشن شد
۳
گنج اسما نثار ما فرمودنقد هر یک از آن معین شد
۴
بود پیدا ولی نهان از ماآمد اینجا به ما مبین شد
صفحهٔ ۱ از ۲