خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۵۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عاقبت سید ما سوی مغان خواهد شدبه سراپردهٔ میخانه روان خواهد شد
۲
گر بگویند که فرما و بیا مستانهزند انگشت خوشی رقص کنان خواهد شد
۳
آفتابی است که از مشرق جان می تابدگرچه از دیدهٔ ما باز نهان خواهد شد
۴
همه عالم چو بود آینهٔ حضرت اودر همه آینه بر خود نگران خواهد شد
صفحهٔ ۱ از ۲