خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۵۷۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رند مست از بلا نه اندیشداز فنا و بقا نه اندیشد
۲
دردمندی که درد می نوشدخوش بود از دوا نه اندیشد
۳
هر که خمخانه می خورد به دمیاز می جام ما نه اندیشد
۴
عقل را پیش عشق قدری نیستپادشه از گدا نه اندیشد
صفحهٔ ۱ از ۲