خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۶۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نور با نور خوش در آویزدآب با آب خوش درآمیزد
۲
موج با بحر چون یگانه شوداین دوئی از میانه برخیزد
۳
چشم مستش که فتنه انگیز استهر زمان فتنه ای برانگیزد
۴
مژهٔ شعر تیز من شب و روزخاک درگاه یار می بیزد
صفحهٔ ۱ از ۲