خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۶۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هوای درد بی درمان که داردسر سودای بی سامان که دارد
۲
رفیق راه بی پایان که جویدخیال مجلس جانان که دارد
۳
همه کس طالب آنند و ما همازین بگذر ببین تا آن که دارد
۴
چو کفر زلف او دین و دلم بردنظر بر خاطر ایمان که دارد
صفحهٔ ۱ از ۳