خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۶۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صاحبنظری کو که جهان درنظر آردیا محرم رازی که ز عقبی خبر آرد
۲
زنهار مزن تیر ستم بر دل درویشکان تیر ستم تیغ و سنان بر جگر آرد
۳
نیکو نبود تخم بدی کاشتن آریگر تخم بدی کاری آن تخم برآرد
۴
از سنگدلی سنگ منه بر ره مردمکو کوه عذابی به عوض در گذر آرد
صفحهٔ ۱ از ۲