خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۶۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که بد زیست عاقبت بد مُردنیک و بد هر چه کرد با خود برد
۲
صاف درمان کجا خورد بی درددردمندی سزد که نوشد درد
۳
هرچه خود رشته ای همان پوشیخواه صوفش بباف خواهی برد
۴
داشت غیبی ز فاسقی عیبیلاجرم فسق کرد و فاسق مرد
صفحهٔ ۱ از ۳