خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۶۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر کجا صاحبجمالی رو نمودروی او دیدم چو برقع برگشود
۲
دیدمش در آینه عین العیانآینه او بود دوری می نمود
۳
آفتاب خاطرم تا روشنستذرهٔ بی مهر او هرگز نبود
۴
هر چه موجودست از جود ویستخود کجا موجود باشد بی وجود
صفحهٔ ۱ از ۲