خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۶۸۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
قادر پر کمال کن فیکونآنکه او هست و بود و خواهد بود
۲
هر چه امکان لطف بود و کرمهمه در حق بنده اش فرمود
۳
با چنین نعمتی که او بخشیدشکر این بنده را چه خواهد بود
۴
او یکی سایه اش به ما افکندلاجرم در ظهور دو بنمود
صفحهٔ ۱ از ۲