خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۰۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جانا بیار باده و بختم بلند کنزان حلقه‌های زلف دلم را کمند کن
۲
مجلس خوش است و ما و حریفان همه خوشیمآتش بیار و چارهٔ مشتی سپند کن
۳
زان جام بی‌دریغ در اندیشه‌ها بریزدر بیخودی سزای دل خودپسند کن
۴
ای غم، برو برو، بر مستانت کار نیستآن را که هوشیار بیابی گزند کن
صفحهٔ ۱ از ۴