خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۰۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مست شدی عاقبت آمدی اندر میانمست ز خود می‌شوی کیست دگر در جهان
۲
عاقبت امر رَست مرغ فلک از قفسعاقبت امر جَست تیر مراد از کمان
۳
چند زنیم ای کریم طبل تو زیر گلیم چند کنیم ای ندیم مستی خود را نهان
۴
بازرسید از الست کار برون شد ز دستفاش بود فاش مست خاصه ز بوی دهان
صفحهٔ ۱ از ۵