خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۹۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیا و پردهٔ هستی براندازبه خاک نیستی خود را درانداز
۲
برانداز این بنای خودپرستیز نو طرحی و فرشی دیگر انداز
۳
سرای عقل ، بنیادی نداردخرابش ساز و بنیادش برانداز
۴
سر زلف بتی رعنا به دست آرچو سرمستان به پای او سرانداز
صفحهٔ ۱ از ۲