خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۹۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر در میخانه بنشستیم بازتوبهٔ صد ساله بشکستیم باز
۲
آب چشم ما به هر سو رو نهادشد روان با بحر پیوستیم باز
۳
لطف ساقی بین که از انعام اودر خرابات مغان مستیم باز
۴
دل به دست زلف او دادیم و بردبی سر و سامان و پابستیم باز
صفحهٔ ۱ از ۲