خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۹۴۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عزتی ده مرا به عزت خویشزنده گردان مرا به طاعت خویش
۲
غصهٔ غم ز پیش دل بردارشادمان کن مرا به خدمت خویش
۳
در دلم آتشی است بنشانشرحمتی کن به جان حضرت خویش
۴
پاک گردان دلم ز هستی خودغیر را ره مده به خلوت خویش
صفحهٔ ۱ از ۲