خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۹۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هفت هیکل به ذوق می خوانشمعنی یک به یک همی دانش
۲
سخنی عارفانه می گویماز لب دُرفشان خندانش
۳
سر بینداز بر سر میدانهمچو گوئی به پیش چوگانش
۴
هر خیالی که نقش او داردنور چشمم به دیده بنشانش
صفحهٔ ۱ از ۲