خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۹۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غلغلهٔ عاشقان مجلس کوی غمشسلسلهٔ اهل دل حلقهٔ موی غمش
۲
در خم چوگان غم دل شده غلطان به سرشادی آن سر که او گردد و کوی غمش
۳
این دل مسکین من خرم و دلشاد شدتا به مشامم رسید شمهٔ بوی غمش
۴
مست می غم شدم شادی مستان غممیل ندارم به هیچ جز که به سوی غمش
صفحهٔ ۱ از ۲