خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۹۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آفتابی می پرستم لایزالمهر من هرگز نمی گیرد زوال
۲
دیده در آئینهٔ گیتی نمادیده تمثال جمال بی مثال
۳
گرچه ذره می نماید آفتابماه نور او نماید بر کمال
۴
یک نفس با ما درین دریا درآنو شکن گر تشنه ای آب زلال
صفحهٔ ۱ از ۲