خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۰۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز آفتاب مهر او تابنده‌امپادشاهی می‌کنم تا بنده‌ام
۲
گر نوازد ور کشد فرمان اوستبنده‌ام در بندگی پاینده‌ام
۳
بلبل مستم درین گلزار عشقگاه گریانم گهی در خنده‌ام
۴
غیر نور او نبیند چشم منتا نظر بر روی او افکنده‌ام
صفحهٔ ۱ از ۲