خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۰۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شکر گویم که باز سر مستمتوبه کردم و لیک بشکستم
۲
از سر کاینات خاسته‌امبر در می فروش بنشستم
۳
زندهٔ جاودان از آن گشتمکه به خود نیستم به او هستم
۴
تا که فانی شدم ، شدم باقیقطره بودم به بحر پیوستم
صفحهٔ ۱ از ۲