خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۰۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوش در میخانه‌ای بگشاده‌ایمباده‌نوشان را صلایی داده‌ایم
۲
جام می بر دست و رندانه مدامسر به پای خم می بنهاده‌ایم
۳
در خرابات مغان مست و خراببر در میخانه‌ای افتاده‌ایم
۴
خرقهٔ خود را به می شستیم پاکفارغ از تسبیح وز سجاده‌‌ایم
صفحهٔ ۱ از ۲