خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۰۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در مجمر عشق سوخت عودمآتش شدم و نماند دودم
۲
از دیدن غیر دیده بستمتا دیده به روی او گشودم
۳
چون سایه به آفتاب بنمودشخصی بودم دو می نمودم
۴
چون قطره به بحر عشق پیوستاکنون چه زیان بود چه سودم
صفحهٔ ۱ از ۲