خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۰۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر گویم که نیکویم مکن عیبم که من اویمچنان مستم که از مستی نمی دانم چه می گویم
۲
منم مطلوب و هم طالب که خود از خود طلبکارممکرم کرده ام خود را که خود را با تو می جویم
۳
اگر نه ساقی مستم چرا جویای رندانمو گر نه ذوق می دارم چرا میخانه می پویم
۴
اسیر میفروشانم که رندانند غلامانمامیر حضرت جانم که شاهانند آنجویم
صفحهٔ ۱ از ۲