خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۰۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شکر گویم که توبه بشکستموز غم ننگ و نام وارستم
۲
در خرابات عشق مست خراببا حریفان به ذوق بنشستم
۳
هستی او کجا و من ز کجامن به خود نیستم به او هستم
۴
بگسستم ز خویش و بیگانهباز با اصل خویش پیوستم
صفحهٔ ۱ از ۲