خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۰۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز نور روی او تابنده گشتمامیر و سیدم تابنده گشتم
۲
به جانان جان خود تسلیم کردمبه عمر جاودان پاینده گشتم
۳
اگر چه غم بسی خوردم ز هجرشبه یُمن وصل او فرخنده گشتم
۴
شدم کشته به تیغ عشق لیکنشهادت یافتم دل زنده گشتم
صفحهٔ ۱ از ۲