خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۱۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نقش خیال رویش بر دیده می نگاریمدرخلوتی چنین خوش پیوسته با نگاریم
۲
جام شراب نوشیم شادی روی ساقیرندیم و لاابالی کاری دگر نداریم
۳
گر شاهدی بیابیم لعل لبش ببوسیممستانه در خرابات با او دمی برآریم
۴
جان شد قبول جانان شکرش نهاده برجانیک جان چه باشد ای جان ، صد جان به او سپاریم
صفحهٔ ۱ از ۲