خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۲۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما ساقی سرمست خرابات جهانیمسلطان سراپردهٔ میخانهٔ جانیم
۲
ما آب حیاتیم که از جوی وجودیمما گوهر روحیم که در جسم روانیم
۳
جامیم و شرابیم به معنی و به صورت گنجیم و طلسمیم و هویدا و نهانیم
۴
این حرفه که معشوق خود و عاشق خویشیمهر چیز که ما طالب آنیم همانیم
صفحهٔ ۱ از ۲