خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۲۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر گدائی کنی تو از سلطانپادشاهی کنی چو شاه جهان
۲
گنج عشقش بجو که در دل توستآن چنان گنج در چنین ویران
۳
نور رویش به چشم ما پیداستگرچه باشد ز چشم تو پنهان
۴
جان عارف به گرد نقطهٔ دلهمچو پرگار گشته سرگردان
صفحهٔ ۱ از ۲