خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۲۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مست بودی مست رفتی از جهان مست باشی مست خیزی جاودان
۲
مست خیزد هر که او سرمست رفتور رود مخمور باشد همچنان
۳
هر چه ورزی دان که می ارزی همانقیمتت باشد به قدر این و آن
۴
من نشان از بی نشانی یافتمبی نشان شو تا بیابی این نشان
صفحهٔ ۱ از ۲