خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۱۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شب که جهان است پر از لولیانزهره زند پرده شنگولیان
۲
بیند مریخ که بزم است و عیشخنجر و شمشیر کند در میان
۳
ماه فشاند پر خود چون خروسپیش و پسش اختر چون ماکیان
۴
دیده غماز بدوزد فلکتا که گواهی ندهد بر کیان
صفحهٔ ۱ از ۳