خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۳۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نوای عالمی بخشی اگر یابی نوای اوهمه بر رای تو باشد اگر باشی برای او
۲
مقام سروری جوئی سر کویش غنیمت دانبهشت جاودان خواهی در خلوتسرای او
۳
به جانان جان سپار ای دل که کار عاشقان اینستهوای خویشتن بگذار اگر داری هوای او
۴
بیا و دُردی دردش به شادی روی ما درکشکه خوش دردیست درد دل که آن باشد دوای او
صفحهٔ ۱ از ۲