خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۱۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نَحْنُ إِلَیٰ سَیِّدِنَا رَاجِعُونطَیِّبَةَ النَّفْسِ بِهِ طَائِعُون
۲
سَیِّدُنَا یُصْبِحُ یَبْتَاعُنَاأَنْفُسَنَا نَحْنُ لَهُ بَائِعُون
۳
یَفْسُدُ إِنْ جَاعَ إِلَیٰ مَأْکَلٍنَحْنُ إِلَیٰ نَظْرَتِهِ جَائِعُون
۴
سَوْفَ تُلَاقِیهِ بِمِیعَادِهِتَحْسَِبُ أَنَّا أَبَدًا ضَائِعُون؟
صفحهٔ ۱ از ۱