خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۱۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل دی خراب و مست و خوش هر سو همی‌افتاد از اودر گلبنش جان صدزبان چون سوسن آزاد از او
۲
دل‌ها چو خسرو از لبش شیرین چو شکر تا ابدگر یک زمان پنهان شود نالند چون فرهاد از او
۳
چون صد بهشت از لطف او این قالب خاکی نگررشک دم عیسی شده در زنده کردن باد از او
۴
در طبع همچون گولخن ناگه خلیفه رو نموداز روی میر مؤمنان شد فخر صد بغداد از او
صفحهٔ ۱ از ۴