خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۱۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سنگ شکاف می‌کند در هوس لقای توجان پر و بال می‌زند در طرب هوای تو
۲
آتش آب می‌شود عقل خراب می‌شوددشمن خواب می‌شود دیده من برای تو
۳
جامه صبر می‌درد عقل ز خویش می‌رودمردم و سنگ می‌خورد عشق چو اژدهای تو
۴
بند مکن رونده را گریه مکن تو خنده راجور مکن که بنده را نیست کسی به جای تو
صفحهٔ ۱ از ۳