خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۱۶۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو شیرینتر نمود ای جان مها شور و بلای توبهشتم جان شیرین را که می‌سوزد برای تو
۲
روان از تو خجل باشد دلم را پا به گل باشدمرا چه جای دل باشد چو دل گشته‌ست جای تو
۳
تو خورشیدی و دل در چه بتاب از چه به دل گه گهکه می‌کاهد چو ماه ای مه به عشق جان فزای تو
۴
ز خود مسم به تو زرم به خود سنگم به تو درمکمر بستم به عشق اندر به اومید قبای تو
صفحهٔ ۱ از ۲