خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۲۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دوش خوابی دیده‌ام خود عاشقان را خواب کوکاندرون کعبه می‌جستم که آن محراب کو
۲
کعبه جان‌ها نه آن کعبه که چون آن جا رسیدر شب تاریک گویی شمع یا مهتاب کو
۳
بلک بنیادش ز نوری کز شعاع جان تونور گیرد جمله عالم لیک جان را تاب کو
۴
خانقاهش جمله از نور است فرشش علم و عقلصوفیانش بی‌سر و پا غلبه قبقاب کو
صفحهٔ ۱ از ۵