خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۲۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر رَود دیده و عقل و خرد و جان، تو مروکه مرا دیدنِ تو بهتر از ایشان، تو مرو
۲
آفتاب و فلک اندر کَنَفِ سایهٔ توستگر رَود این فلک و اختر تابان، تو مرو
۳
ای که دُردِ سخنت صاف‌تر از طبعِ لطیفگر رَود صَفوَتِ این طبعِ سخندان، تو مرو
۴
اهل ایمان همه در خوفِ دَمِ خاتمتندخوفم از رفتنِ توست ای شهِ ایمان، تو مرو
صفحهٔ ۱ از ۳