خلوتی با عرفی
غزل شمارهٔ ۵۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر آرایش از دکانچهٔ ناموس بستانیسر آویل تذرو و حلهٔ طاووس بستانی
۲
نگیری هیچ اسباب ترنم، در ضرر افتدهمه هیهات برداری، همه افسوس بستانی
۳
چراغت از دل آتش پرستان گر شود روشندر اندازی درآتش سبحه و ناقوس بستانی
۴
ادب از دست بگذاری و سودای وصال اوبه لعلش جان دهی در آستانش، بوس بستانی
صفحهٔ ۱ از ۲